زمین ، بهاری زیبا در مرداد شده بود ؛
ستاره ها عاشقانه می درخشیدند ؛
ماه ، رقص حریرانه ای می کرد و لبخند رابر سر ستاره ها می پاشید .
شاید هم ابر در سکوتی دلنشین ، گلها را آب می داد، .نمی دانم
آخر نوبت زمینی شدن من نشده بود .
تو آمدی وزمین ، شعر شد ؛
گلها عاشق شدند .
شاید خدا هم عشق را در مرداد آفریده بود .









برچسب:
نویسنده: پرهام احمدی